Lees meer
We kwamen hier met één vrij bescheiden verwachting: een pannenkoek eten. We vertrokken met een drankje van het huis, een gedeeld trauma en een hernieuwde waardering voor champignons die níét uit blik komen. Johanna's Hof klinkt als een idyllische plek waar het leven wordt gevierd. In werkelijkheid blijkt het meer een soort begraafplaats voor de zielen van jonge ouders. Droevige gezinnen zonder zichtbare levensenergie strijken hier neer om hun kinderen los te laten in de speeltuin en zelf een moment lang te vergeten hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen. Het restaurant is duidelijk gericht op gezinnen. Overal zitten ouders die eruitzien alsof ze ooit dromen en ambities hadden, maar die inmiddels hebben ingeruild voor een karaf wijn en twintig minuten waarin hun kinderen ergens anders zijn. De speeltuin vervult hierin een belangrijke maatschappelijke functie. De kinderen worden erin losgelaten, waarna de ouders zwijgend aan tafel achterblijven met een alcoholische versnapering en de blik van mensen die weten dat het nog minstens drie uur duurt tot bedtijd. Op de achtergrond klinkt onafgebroken kindergekrijs. Niet het vrolijke geluid van spelende kinderen, maar een soort constante auditieve herinnering dat rust slechts een concept is uit een vorig leven. Niemand kijkt ervan op. De ouders drinken door. Wij begonnen ze steeds beter te begrijpen. Toen kwam onze pannenkoek. Op papier een pannenkoek met champignons en ui. In werkelijkheid leek het alsof iemand een blik champignons inclusief het bijbehorende moeraswater boven een pannenkoek had leeggekieperd en daarna dacht: ja, zo kan-ie wel naar buiten. De champignons hadden de karakteristieke structuur van champignons die al sinds 2007 vrede hebben gesloten met hun eigen dood. De uien waren klef, glazig en emotioneel verslagen. Het geheel dreef in een onbekende hoeveelheid vocht die vermoedelijk ooit in een koekenpan had gezeten, maar blijkbaar als essentieel onderdeel van het gerecht werd beschouwd. Het meest indrukwekkende was dat zelfs de pannenkoek zelf eronder zichtbaar de moed had opgegeven. Hij lag slap op het bord, langzaam het champignonvocht absorberend, alsof hij wist dat niemand hem nog kon redden. Wij hebben het geprobeerd. Echt. Maar op een gegeven moment zaten we vooral met onze vork in het bord te prikken en elkaar aan te kijken met de stille vraag: eten we dit omdat we honger hebben, of omdat we inmiddels in een soort gijzelingssituatie zitten? Gelukkig verscheen daar onze held van de avond: een jonge ober met krullen. Hij keek naar onze half ontlede pannenkoek en beschikte kennelijk over zowel ogen als empathisch vermogen, want hij concludeerde zelfstandig dat hier iets verschrikkelijk mis was gegaan. Hij was ontzettend aardig en bood ons een drankje aan. Een mooi gebaar. En eerlijk gezegd ook noodzakelijk. Uiteindelijk hebben we ons dessert opgegeten terwijl om ons heen uitgebluste gezinnen hun laatste restje levensenergie verloren, kinderen krijsend door de speeltuin trokken en ouders steeds dieper in hun glas keken. Twee sterren: één voor de aardige ober en één voor de alcohol, omdat we inmiddels begrijpen waarom die hier zo gretig wordt geschonken.